Twee sculpturen van Chinese dienaars, Ming Dynastie (1368-1644)

Deze figuren maakten traditioneel deel uit van een begrafenisprocessie en moesten de aankomst van de overledene in het hiernamaals aankondigen. Dergelijke terracotta figuren waren bedoeld als grafgiften. Men geloofde dat deze figuren de overledene in het hiernamaals zouden dienen en bijstaan. Figuren van dit type worden in het Chinees mingqi genoemd en stellen vaak bedienden, soldaten, muzikanten, dansers en verschillende dieren voor. Net als in het leven werden de bediendenfiguren verondersteld in de buurt van hun meester te blijven, wachtend om de wensen en de behoeften van de overledene te vervullen.

Beide figuren dragen een traditioneel, over de borst kruisend gewaard met brede mouwen, karakteristiek voor de klederdracht van dienaren of functionarissen tijdens de Ming-periode. De gewaden zijn gedecoreerd met een rijk, loodhoudend glazuur in de klassieke sancai-kleuren: een diep smaragdgroen en een warm okergeel. De gezichten en de karakteristieke kegelvormige hoeden zijn ongeglazuurd gelaten, wat duidt op de oorspronkelijke aanwezigheid van polychrome koudbeschildering, waarvan nog minieme sporen zichtbaar zijn.

De beeldjes verkeren in een staat die consistent is met hun leeftijd en herkomst uit een archeologische context. Het glazuur vertoont een fijnmazig craquelé en lichte verwering, wat bijdraagt aan de authentieke uitstraling van de stukken. Op basis van de gebruikte techniek kunnen deze beelden gedateerd worden tussen de 15^e en 16^e eeuw.