Chinese sancai geglazuurde daktegel in de vorm van een man, Qing Dynastie (1644-1912)

❌ VERKOCHT ❌

In de traditionele Chinese architectuur dienen beelden op daktegels niet alleen als versiering, maar vooral als symbolische beschermers tegen onheil, zoals brand en kwade geesten. Deze beelden werden vaak geplaatst op de hoeken en nokeinden van daken van tempels, paleizen en belangrijke woningen. Deze beelden werden meestal gemaakt van geglazuurd aardewerk in groen en blauw. Enkel de keizer had het voorrecht om de kleur geel te gebruiken. Het aantal beelden op de dakrand gaf de status van het gebouw aan. Hoe belangrijker het gebouw, hoe meer figuren er in de rij stonden (met een maximum van tien in de verboden stad).

Deze opvallende figuur lijkt op te doemen uit een kolkende zee, wat duidt op een beheersing over water. Dit beeld moest het gebouw dus beschermen tegen brand.

Sancai betekent letterlijk ‘drie glazuren’. Bij deze techniek worden getinte hoogglanzende loodglazuren aangebracht op het aardewerk. De pigmenten bestaan uit ijzeroxide, dat voor de gele en bruine tinten zorgt, koperoxide, dat resulteert in groen en kobalt, dat voor een typische blauwe kleur zorgt. Deze techniek werd reeds toegepast tijdens de Han-dynastie maar geraakte vanaf de 8^ste eeuw langzaam maar zeker in onbruik. Tijdens de Ming-periode kende deze manier van glazuren opnieuw een revival.